Σχολιάστε

πετώντας την αγάπη στους πέντε δρόμους…

Image

Ως μέλος σε πολλές σελίδες υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, κάθε μέρα παρακολουθώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έναν διαρκή αγώνα, τον οποίο ενισχύω όσο μπορώ. Αναφέρομαι στη συμμετοχή της Ελλάδας σε μια μεγάλη μάχη που δίνεται καθημερινά, σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης για τα εγκαταλελειμμένα ζώα. Γιατί βεβαίως παντού υπάρχουν άνθρωποι που σέβονται, εκτιμούν και νοιάζονται για τα ζώα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη χώρα μας. Κι εδώ, όπως παντού, είμαστε μοιρασμένοι σε δύο στρατόπεδα: Αυτούς που προσπαθούμε να καλυτερέψουμε τη ζωή των ζώων και ταυτόχρονα των ανθρώπων που ωφελούνται ζώντας μαζί με ένα ή περισσότερα ζώα. Κι αυτούς που είτε αδιαφορούν λιγότερο ή περισσότερο, είτε ακόμα χειρότερα, επιδίδονται προσωπικά σε πάσης φύσεως αδικίες και βαναυσότητες εις βάρος ζώων.

Όσοι έχουμε συνδεθεί συναισθηματικά με το ζώο μας, τώρα ή παλαιότερα, γνωρίζουμε πόσο ουσιαστικός είναι αυτός ο δεσμός και δεν μπορούμε ούτε να διανοηθούμε πως θα μπορούσαμε ποτέ να προδώσουμε την αγάπη και την εμπιστοσύνη που μας έχει δείξει ο γούνινος σύντροφός μας. Γι αυτό και δεν καταλαβαίνουμε πως είναι δυνατόν να εγκαταλείπονται τόσα πλάσματα στους δρόμους.

Κι όμως, οι εκκλήσεις που απευθύνουν οι πιο ευαισθητοποιημένοι συμπολίτες μας για επείγουσα ανάγκη βοήθειας κάποιου ζώου που οι άνθρωποί του το παράτησαν, είναι αμέτρητες! 

Τα ζώα, ως γνωστόν, διαθέτουν όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Λυπούνται, φοβούνται, υποφέρουν, ακριβώς όπως κι εμείς. Και η πικρή αλήθεια είναι πως τα ζώα που ζουν σε σπίτι, όταν ξαφνικά μείνουν έξω ολομόναχα, βιώνουν ένα από τα πιο φρικτά συναισθήματα, νιώθουν τρόμο! Αυτό θα πρέπει να το έχουν κατά νου όλοι όσοι σκέφτονται να παρατήσουν το ζωάκι τους, για οποιονδήποτε λόγο.

Ξέρω βεβαίως πως όποιος διαβάζει τώρα αυτές τις γραμμές, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει ποτέ του κάτι τέτοιο, ούτε καν να το σκεφτεί δεν πρόκειται. Αλλιώς, δε θα διάβαζε το συγκεκριμένο κείμενο, οπωσδήποτε θα προτιμούσε κάποιο με διαφορετικό θέμα. Ξέρω επίσης πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να μεταπείσεις ανθρώπους που η ευαισθησία τους για τα ζώα είναι περιορισμένη έως ανύπαρκτη.

Είναι άλλωστε προφανές πως εκείνος ο οποίος αντέχει να εγκαταλείψει το ζωάκι που είχε μέχρι πρότινος κοντά του, γνωρίζει πολύ καλά πως αυτό, άμαθο καθώς είναι στη σκληρότητα των δρόμων, θα κακοπάθει, θα κινδυνεύσει, ίσως και να πεθάνει πολύ γρήγορα. Κι όμως, μέρα δεν περνάει που να μην εγκαταλειφθεί ένα ζώο. Κι όχι μόνο ένα. Κατά δεκάδες εγκαταλείπονται στη χώρα μας. Άλλα νεογέννητα, άλλα γέρικα, άλλα άρρωστα, άλλα επειδή απλώς τα βαρέθηκαν…  

Το θέμα της εγκατάλειψης των ζώων, θεωρείται μία μάστιγα, ίσως μικρότερη συγκριτικά με άλλα μείζονα προβλήματα της καθημερινότητάς μας εν μέσω οικονομικής (και γενικότερης) κρίσης, πάντως είναι κι αυτό ένα ζήτημα που «καίει» την κοινωνία. Σε πρακτικό επίπεδο, ένα κατοικίδιο δεν κοστίζει και τόσα πολλά, αν το καλοεξετάσουμε. Αυτή άρα, δεν είναι ικανή δικαιολογία για τη μαζική εγκατάλειψη τόσων και τόσων μικρών ζώων.

Αντίστροφα, το κόστος από τον αποχωρισμό του ανθρώπου από το ζώο του -ακόμα κι αν δεν είναι ο ίδιος σε θέση να το αντιληφθεί άμεσα, γιατί θεωρεί πως ξεφορτώθηκε απλώς ένα βάρος και άρα ανακουφίστηκε- τελικά είναι τεράστιο. Αν ίσχυε πως τα ζώα επιβαρύνουν πρακτικά σε τέτοιο βαθμό τα σπιτικά στα οποία ζουν, προφανώς δε θα υπήρχαν όλες αυτές οι φτωχές ή και ολότελα άπορες οικογένειες που αρνούνται κατηγορηματικά να αποχωριστούν τα ζώα τους.

Ποιος δεν έχει τύχει να δει άστεγους, ζητιάνους, ρακοσυλλέκτες, ανθρώπους που ταλαιπωρούνται αφάνταστα, που δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη, κι όμως δεν εγκαταλείπουν το ζώο τους. Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε αγάπη. Είναι το ίδιο σημαντική για όλους μας ανεξαιρέτως, όσο το νερό και τ’ οξυγόνο. Οπότε, αν πάρω την αγάπη μια βόλτα με τ’ αμάξι και κάπου την πετάξω, τι θα με περιμένει έπειτα σπίτι, πέρα από δυστυχία;

Είμαστε ανόητοι όλοι εμείς που όποτε τύχει να βρούμε ένα παρατημένο ζώο, του παραστεκόμαστε, χωρίς δεύτερη σκέψη; Ή μήπως είμαστε πιο καλοί άνθρωποι από τους υπόλοιπους; Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει. Απλώς έχουμε κατανοήσει ίσως λίγο πιο καλά απ’ όσους κάνουν τα ακριβώς αντίστροφα, έναν βασικό νόμο της ζωής, πως βοηθώντας βοηθιέμαι, πως αγαπώντας, αγαπιέμαι, πως ό,τι μα ό,τι κάνω, αργά ή γρήγορα επιστρέφει σε μένα.

Το να παρατήσω το ζώο μου οπωσδήποτε δεν είναι πράξη αγάπης. Μόνο πράξη αγάπης δεν είναι. Κι η αγάπη είναι πιο δυσεύρετη απ’ όσο πιστεύει πολύς κόσμος. Γι αυτό τα ζώα είναι άριστοι θεραπευτές, ακριβώς επειδή προκαλούν, επιστρέφουν στο πολλαπλάσιο, με μια λέξη αναπαράγουν με αξιοθαύμαστη ευκολία, το πολυτιμότερο και πιο σπάνιο φάρμακο της ψυχής, την αληθινή αγάπη.   

Όσοι έχει τύχει να συναντήσουμε στο διάβα μας ένα πανικόβλητο παρατημένο ζώο, ξέρουμε πολύ καλά πόσο οδυνηρή είναι αυτή η εμπειρία για το ζώο. Μεγαλωμένο σε σπίτι κι έπειτα εγκαταλελειμμένο, κοιτάει με μάτια γεμάτα απόγνωση. Το εγκαταλελειμμένο ζώο είναι σε χειρότερη θέση ακόμα κι απ’ το αδέσποτο, αφού δεν έχει ιδέα πώς να τα καταφέρει έξω στους δρόμους. Η μοίρα του, αν δε βρεθεί κάποιος γρήγορα να το περιμαζέψει, είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη.

Γι αυτό κι εγώ διάλεξα το βίντεο που ακολουθεί, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα. Είναι καρτουνάκι κι έτσι αναμεταδίδει το μήνυμά του λιγότερο επώδυνα απ’ τα πραγματικά φιλμάκια για το συγκεκριμένο θέμα. Σ’ εκείνα, τα μάτια των ζώων είναι τόσο σπαρακτικά, που νομίζω πως οι πιο ευαίσθητοι θα στεναχωριόντουσαν πάρα πολύ αν τα έβλεπαν. Καλύτερα άρα το καρτουνάκι.    

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: